ကာေရဘီယံညမ်ား

တဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ နဂါးေငြ႔တန္းေအာက္
အခ်စ္ေပ်ာက္ရွာေတာ့
လွိဳင္းေရေတြေအာက္...
ၾကယ္ေတြလား အလင္းမွဳန္ေတြလား အေတြးစေတြလား မသဲကြဲ...

ေလၿပည္ေတြလား ေရလွိဳင္းေတြလား ႏူးညံံ႔တဲ့လက္တစ္စံုလား
အနားနား တိုးေဝ့လာမွဳမွာ
ေႏြးေထြးစြာ မေရမရာ..

ကာေရဘီယံရဲ႔ ညေတြဟာ...
ကိုယ္႔အထင္ေတာ့
တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ တစိမ္းဆန္စြာ.
ခံစားမွဳေတြကို  မြန္းၾကပ္သိပ္သညး္ေစတယ္...

ေဝးကြာလြန္းခဲ့တယ္...
ကာေရဘီယံရဲ႔ ညေတြအလယ္...

ဧဒင္ဗရာရဲ႔ေႏြ

အခိ်န္တန္လို႔
လမ္းခြဲရမယ္ဆိုေတာ့လည္း...
ကိုယ့္စိတ္မွာ မေၿဖသာေတာ့ပါ
အမွတ္တရမ်ားစြာ...

လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြၾကား
မ်က္ႏွာေတြၾကား
စကားသံေတြၾကား
တိုးေဝ့ရင္း...
နာရီလက္တံေတြကိုေမာ့ၾကည့္လို႔
ေၿခလွမ္းေတြစိပ္ခဲ့ဖူးတယ္...

ေန႔ရက္ေတြ ကုန္ဆံုးတဲ့အေလ်ာက္
ရာဇဝင္ရဲ႔ စာမ်က္ႏွာေတြၾကားမွာ
လြမ္းဆြတ္တသမွဳေတြ
ေဝဝါးလို႔သာ
အရိပ္ထင္ေနေတာ့တယ္...

အတိတ္ရဲ႔ အေတြးစုေတြကို
သိမ္းပိုက္ေထြးေပြ႔ရင္း
မနက္ၿဖန္ညမ်ားမွာ
အိပ္မက္ေတြ သိပ္သည္းကုန္ေရာ့မယ္...

စြဲလန္းမွဳေတြကို
ခဏတာမွ် ေမ့ေလ်ာ့လိုက္ခ်င္လို႔...
သူ..မသိ၊မၾကားေစဖို႔
ေႏြေနွာင္းေလၿပည္ေတြနဲ႔အတူ
ဒီညမွာ..
ခပ္တိုးတိုးေလး အိပ္ေမာက်ခြင့္ေပးပါ
ဧဒင္ဗရာ....။

နွလံုးသား တစ္ခုရဲ႔ ပန္းခ်ီ

စာရြက္ေပၚအၾကမ္းေရးထားတာပဲ တင္လိုက္ေတာ့မယ္.... စာၿပန္မရိုက္ေတာ့ဘူး...
Right-click > Open in new tab လုပ္ၿပီး ၾကည့္ၾကပါ..

  

လြင့္ၿပယ္သြားေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ား

    
         ခပ္ေဆြးေဆြးသီခ်င္းသံတို႔က ေရဒီယိုစပီကာမွ ယိုစီးက်လာသည္.....။ မီးလင္းဖိုနေဘးမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ေဘာ္ဘီထံမွ ေဟာက္သံတိုးတိုးေလးထြက္ေနသည္.... ၾကည့္မိေတာ့ မ်က္ႏွာကိုေတာင္မၿမင္ရ ခ်စ္စရာအေမြးပြလံုးေလးအၿဖစ္နဲ႔သာေတြ႔ရသည္...။ မီးဖုိထဲကထင္းေခ်ာင္းေတြကေတာ့ တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ႏွင့္... ဒီလိုခ်စ္စရာအခ်ိန္မွာ ဘာကိုမ်ား မေက်မနပ္ၿဖစ္ေနၾကသလဲ.....။ တခ်က္မွာ ေအးစိမ့္သြားေတာ့အသိေၾကာင့္ ၿပတင္းေပါက္တံခါး မပိတ္ရေသးမွန္းသတိရမိသည္....ေလေတြက စိမ္းကားစြာေအးစက္လွခ်ည္လား...။ မွန္ခ်ပ္ေတြကတစ္ဆင့္ ခပ္ၿဖာၿဖာက်ေရာက္ေနေသာ လေရာင္သည္ ခ်မ္းစိမ့္ၿခင္းကိုပိုၿပီးထူခဲေစသေယာင္္... ။ ၿပတင္းေပါက္အၿပင္ဘက္တြင္ အိမ္ေၿခငယ္ငယ္ေလးေတြ ႏွင္းေတြေအာက္မွာ အိပ္ေမာက်လို႔ေနသည္..... မီးလံုး၀ါ၀ါေလးေတြ လင္းေနတဲ့အိမ္တိုင္းရဲ႔ ေခါင္းတိုင္ေတြမွာေတာ့ မီးခိုးေတြတလူလူနွင့္...။

         အခ်ိန္ေစာေသးတာပဲေလ....သူမလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခ်င္သလား ေမးၾကည့္ဦးမွေလ....။ အၿပင္ဘက္မွာႏွင္းေတြေတာ့က်မေန.....ေကာင္းကင္သည္ေအးၿမၾကည္လင္လို႔သာေနသည္....။ ေဆာင္းညေတြကို ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးေသာ သူမ ဘယ္လိုလုပ္ၿငင္းလိမ့္မွာလဲ....။ နွစ္ေယာက္သား အေႏြးထည္ထူထူ၀တ္၊ ဦးထုပ္ ၊ လည္စီးပု၀ါ နွင့္ လက္အိတ္ေတြပါမက်န္ေသခ်ာ၀တ္အၿပီးမွာ အၿပင္ထြက္ခဲ့ၾကသည္...။ လင္းၿဖာေနတဲ့ လေရာင္ေအာက္မွာ ၿမင္ၿမင္သမွ်သည္ ဆြတ္ဆြတ္ၿဖဴလို႔ လွခ်င္တိုင္းလွေနသည္.... သူမႏွဳတ္ခမ္းဖ်ားမွာ အၿပံဳးေလးတစ္ပြင့္ တြဲခိုေနတာကိုပင္ သူသတိၿပဳမိေသးသည္...။

"ေဆာင္းရာသီညေတြဟာ သိပ္လွတာပဲေနာ္ ကို.."

"အင္း...."

"ၾကယ္ေတြရယ္ ဟိုးအေ၀းကေတာင္ေတြရယ္... အဲဒီေအာက္ဘက္က ေတာအုပ္ကေလးရယ္...အားလံုးသိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတာဘဲ..."

"အင္း..."

         ေဆာင္းညရဲ႔ဖမ္းစားမွဳေအာက္မွာ သူကိုယ္တိုင္လည္းစကားလံုးေတြဆြ႔ံအေနၿပီေလ...။ ၿမိဳ႔ငယ္ေလးရဲ႔ မီးတိုင္ေတြေအာက္က လမ္းမေတြမွာေတာ့ လူသူကင္းရွင္းလို႔...။ ၿမိဳ႔လယ္ေခါင္မွာ တစ္ပင္တည္းအထီးက်န္ေနတဲ့ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ၾကီးကို ေနာက္ဆံုးတစ္ခါ သြားႏွဳတ္ဆက္ၾကတယ္...။ နာရီစင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ နာရီလက္တံႏွစ္ခု နံပါတ္ ၉ မွာတစ္ထပ္တည္းက်လုိ႔.... သူတို႔လက္ေတြလည္း ၿမဲၿမဲဆုပ္ကိုင္ထားၾကတယ္...။ 

         ႏွစ္တစ္ႏွစ္မွာ ေႏြရယ္ မိုးရယ္ ေဆာင္းရယ္ ရာသီေတြအေၿပာင္းအလဲၿမန္လြန္းလွသည္....။ ေရကန္စပ္ေလွကေလးေတြ အနားက ပူေႏြးေႏြး ေႏြရာသီညေနခင္းေတြကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတၾကသလို.... ႏွစ္ေယာက္သား ထီးကေလးေဆာင္းကာ ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတဲ့ မိုးရာသီလမ္းမေတြကိုလည္း သတိရရၾကသည္..။ သတိမထားလိုက္မီကုန္လြန္သြားေသာ ၿပကၡဒိန္စာမ်က္နွာမ်ားကို ေရတြက္ရင္း... အံၾသတမ္းတမိသည္.....။ တစ္ႏွစ္စာ အေမာေတြေၿပေစဖို႔အတြက္သာ ေဆာင္းဟာ ၿမင္ၿမင္သမွ်ပတ္၀န္းက်င္မွာ အစြမ္းကုန္လွပေပးေနေတာ့သည္ေလ...။ ႏွစ္သစ္ဟာ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳေတြနဲ႔ ၾကိဳေနမွာလား... စိန္ေခၚမွဳေတြနဲ႔ ေစာင့္ေနမွာလားဆိုတာ မေရရာ.... သို႔ေသာ္ ႏွစ္တစ္ႏွစ္နဲ႔ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ လြမ္းေမာစရာေကာင္းေနတာေတာ့ အေသအခ်ာ...။

"လာေလ ကို... ေခ်ာင္းကေလးေပၚလမ္းေလွ်ာက္ရေအာင္.."

"အင္း... ၿဖည္းၿဖည္းသြား ေခ်ာမယ္.."

         ဒီဇင္ဘာရဲ႔ အေအးဓာတ္ေၾကာင့္ ၿမိဳ႔ကိုၿဖတ္စီးေသာ ေခ်ာင္းကေလးပင္ေရေတြခဲေနသည္...။ ေရခဲေပၚနင္းလိုက္တိုင္း ေခ်ာမွာစိုးေသာေၾကာင့္ သတိထားေလွ်ာက္ေနရသည္....။ ေခ်ာင္းကိုၿဖတ္မိုးထားေသာ တံတားေလးသည္..နွင္းေတြေအာက္မွာ ၿငိမ္ကုပ္လို႔... ခ်စ္စရာပင္ေကာင္းေနေတာ့သည္...။ လမ္းေလွ်ာက္ေနစဥ္မွာပင္ ...ႏွင္းပြင့္မ်ား တစတစေၾကြက်လာေတာ့သည္...။

      "သတိထား.." ဟု ေၿပာလို႔မဆံုးမီ သူမေၿခေခ်ာ္သြားသည္...။ အခ်ိန္မီစြာပင္ သူမကုိယ္ေလးကိုလွမ္းေပြ႔လိုက္နိင္လို႔ ေတာ္ေသးတယ္...။  သူမမ်က္ႏွာပင္ ထိတ္လန္႔ၿခင္းတစ္မွဳန္မွ်မရွိ ၿပံဳးလို႔သာေနသည္...။

"ကိုက ၿမန္သားပဲ.."

"ဒါေပါ့..."

         သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ၿပံဳးၾကည့္ရင္း ခပ္အုပ္အုပ္ရယ္ၾကသည္...။ ရယ္သံတို႔အဆံုး.....လေရာင္ၿဖာဆင္းေနတဲ့ ေခ်ာင္းမ်က္ႏွာၿပင္ေပၚ အရိပ္တုိ႔ပူးကပ္သြားၾကသည္....။ ေခ်ာင္းအနီးအိမ္တစ္အိမ္မွ ခပ္တိုးတိုးေရဒီယိုသီခ်င္းသံတစ္ခု နွင္းဖတ္တို႔နဲ႔အတူ ပ်ံ႔လြင့္ေနဆဲ...။



Music Playlist at MixPod.com

(I do not own any rights for the music and picture used in the post)

ၿမန္မာၿပည္ခရီး - ၁၀ (ဟိုပံုး ထမ္ဆမ့္ဂူ)

အခု ခရီးစဥ္အမွတ္(၁၀)ေရးမလို႔လုပ္တုန္း ဘယ္မွာဆံုးထားသလဲလို႔ အမွတ္(၉)ကိုၿပန္ၾကည့္ေတာ့ ဟိုးစက္တင္ဘာလကတည္းကပါလား...။ ခဏေလးလို႔ထင္ထားေပမယ့္ ၂လေတာင္ရွိသြားၿပီး..အခ်ိန္ေတြမ်ားၿမန္ခ်က္ဗ်ာ..တစ္လဆိုခဏေလးဘဲ..။ ယူတားခရီးတုန္းကလို ဘေက်ာက္နမိတ္ဖတ္ခဲ့သလိုမ်ားၿဖစ္ေနသလားမသိဘူး...လဆက္ကိုၿဖစ္ေနေတာ့တယ္..။ သြားခဲ့တာေတြၿပန္စဥ္းစားၾကည့္ၿပီး အခုခ်ိန္ေတာင္ေကာက္ကာငင္ကာ ၿပန္သြားလိုက္ခ်င္တယ္..ဒီအခ်ိန္ခရီးသြားလို႔ေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ေလ..။

 

အင္းေလးကေနအၿပန္က်ေတာ့ေမာၿပီး ညဘက္အိပ္လို႔အေတာ္ေကာင္းသြားတယ္..။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ပိုင္း အိမ္မွာ သံဃာငါးပါးဆြမ္းကပ္ၿပီးေတာ့ ေန႔လည္ပိုင္းအခ်ိန္ရေနတာနဲ႔ ထမ္ဆမ့္ဂူဘက္သြားဖို႔ၿပင္ၾကတယ္... ၾကံဳတုန္းေတာ့တစ္ခါေလာက္ေရာက္ဖူးေအာင္သြားခ်င္တယ္ေလ..။ ေန႔လည္တစ္နာရီခြဲေလာက္အိမ္ကထြက္ၿဖစ္တယ္... အဲဒီအခ်ိန္ေတာ့ ေကာင္းကင္ကမိုးသားနည္းနည္းရွိတာကလြဲလို႔ ၾကည္လင္ေနတယ္..။ မင္းလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ၿဖတ္လာၿပီးမွ ေဂါက္ကြင္းနားကေနဟိုပံုးဘက္ဆက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္..။ ေတာင္ၾကီးနဲ႔ဟိုပံုးက ၁၀ မိုင္ေလာက္ေတာ့ ေ၀းမယ္ထင္တယ္...ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အခုခ်ိန္ထိဟိုပံုးမွမေရာက္ဖူးေသးဘူး...ေဂါက္ကြင္းေက်ာ္လို႔တစ္ခါမွမသြားဖူးေသးဘူး...။

 

 

ဟိုပံုးဘက္အသြား ေတာင္အဆင္းလမ္းကသာယာတယ္...ဟိုးေအာက္မွာေတာင္ကုန္းေလးေတြ အိမ္ေၿခေတြနဲ႔ ...အေ၀းမွာေတာ့ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ေတာင္တန္းၾကီးေတြ... ခပ္ရိပ္ရိပ္မိုးသားေအာင္မွာ လြမ္းစရာမွိဳင္းညိဳ႔လို႔ေနတယ္...။ ဟိုပံုးၿမိဳ႔အေသးေလးတစ္ခုဘဲ....အဲဒီကေနထမ္ဆမ့္ဂူကို ၁၀ မိုင္ေက်ာ္ေက်ာ္ဆက္သြားရေသးတယ္...။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စိမ္းစိုေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြနဲ႔ ေၿမနီနီစိုက္ခင္းေလးေတြက စိတ္ကိုေအးခ်မ္းေစတယ္..။ လမ္းၾကမ္းတယ္လို႔ လူေတြေၿပာကေပမယ့္...ကၽြန္ေတာ္တို႔သြားတုန္းကေတာ့ လမ္းေကာင္းပါတယ္... ကိုက္၅၀၀ ေလာက္လမ္းနည္းနည္းၾကမ္းေပမယ့္ က်န္တာကေၿဖာင့္ေၿဖာင့္ၿဖဴးၿဖဴးပါဘဲ...။

သြားရင္းနဲ႔ ဟိုပံုးကိုရင္ေလးေက်ာင္းဘက္သြားတဲ့လမ္းခြဲေလးေတြ႔တယ္...ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာကိုရင္ေလးေက်ာင္းရွိတဲ့ေတာင္ကုန္းကိုၿမင္ေနရတယ္...။ အတြင္းလည္းေတာ္ေတာ္၀င္ရအုန္းမွာရယ္..အခ်ိန္မရတာရယ္ေၾကာင့္ အ၀င္ၿဖစ္ေတာ့ဘူး..။ ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ မစူးႏြယ္ေလး ဘေလာ့မွာသြားဖတ္လို႔ရတယ္..ပံုေတြလည္းလွတယ္..။ အဲဒီကေနဆက္သြားၿပီးေတာ့မွ ေတာင္အတက္ၿပန္စၿပန္ေရာ...သိပ္ေတာ့မသြားရေတာ့ဘူး...ခဏေလာက္ေမာင္းၿပီးမွာ ထမ္ဆမ့္ဂူကိုေရာက္ပါတယ္...။ ေတာင္အတက္လမ္းေတြကမတ္တယ္...ကုန္တင္ကားၾကီးေတြေတာ့ၿဖည္းၿဖည္းေမာင္းသြားေနၾကတာပါ...။ ပါလာတဲ့ေတာင္ၾကီးကၾကီးေတာ္ကေတာ့ေၿပာတယ္...အဲဒီကစလို႔ေတာင္အတက္ေတာင္အဆင္းေတြခ်ည္းဘဲတဲ့...သူကေတာင္ၾကီးနဲ႔ လင္းေခးအသြားအၿပန္လုပ္ေနက်ေလ...။ အေမဖက္ကအဘြားတို႔က လင္းေခးဇာတိေတြေလ..အေဖဘက္ကေညာင္ေရႊ ေတာင္ၾကီးေပါ့..။

 

 

ဂူေပါက္ဆီသြားဖို႔အတြက္ လမ္းမကေနကုန္းေလွ်ာလမ္းအတိုင္းဆင္းသြားရတယ္..ကားလည္းဆင္းလို႔ရေအာင္ကားလမ္းလုပ္ေပးထားပါတယ္..။ ဂူကအဆင္းလမ္းအဆံုးမွာပါ...အ၀င္ကမွာ သိပ္လွတဲ့ေက်ာက္ဆက္ပန္းဆြဲေတြေတြ႔ရတယ္...။ ဒါမ်ိဳးအရင္က တီဗီထဲမွာဘဲေတြ႔ဖူးတာ....ပင္းတယနဲ႔လည္းမတူးဘူး...။ ဂူအတြင္းမွာေတာ့ ေက်ာက္ဆက္ပန္းဆြဲေတြလက္ညွိဳးထိုးမလြဲေအာင္ ေတြ႔ရတယ္.....ဂူကေဘးတိုက္လည္းက်ယ္တယ္..မ်က္နွာက်က္လည္းၿမင့္တယ္...။ အေပၚဘက္မွာေရတံခြန္တို႔ မရွိလို႔ထင္တယ္..ေက်ာက္ဆက္ေတြကေန ေရသိပ္မက်ဘူး...။ ဂူအတြင္းမွာေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႔ေနရာေတြ ေရစီးေနတယ္... တစ္ၿခားေရာက္ဖူးတဲ့ဂူေတြမွာလိုပဲ ေအးစိမ့္မွဳေတာ့အေသအခ်ာခံစားရတယ္...။ 

 

  

 

 
ပင္းတယလိုမ်ိဳးဘုရားဆင္းတု ရုပ္ပြားေတာ္ေတြသိပ္မ်ားေသးဘူး...တစ္ခ်ိဳ႔ေတြထုဆစ္လို႔ၿပီးေသးတာေတြလည္း ရွိတယ္..။ လက္နက္ကိုင္တပ္သား တစ္ေယာက္စနွစ္ေယာက္စေတာ့ ဟိုတစ္ေထာင့္ဒီတစ္ေထာင့္မွာေတြ႔ရတယ္...။ ဂူအတြင္းပိုင္းကေတာ္ေတာ္ေလးက်ယ္တယ္....။ အလယ္ပိုင္းမွာေတာ့ ၿမတ္စြာဘုရား ဓမၼံစၾကာတရားဦးေဟာေနပံု ဆင္းတုေတြရွိတယ္..။ တစ္ခ်ိဳ႔ေနရာမွာ ေက်ာက္ဆက္ပန္းဆြဲေတြက်ေနတာ...ဂူၾကမ္းၿပင္ကိုေတာင္ထိေနတယ္....။ လမ္းအဆံုးမွာ ေရထြက္နဲ႔ေရတံခြန္အနိမ့္စားေလး ရွိတယ္...ေရစီးေတာ့ေတာ္ေတာ္ေလးၾကမ္းတယ္...ဆက္သြားလို႔မရေတာ့လို႔သာ လမ္းဆံုးတယ္ေၿပာရတာ...ေရထြက္ေနတဲ့အေနာက္ဘက္မွာေတာ့ ဂူကမဆံုးေသးဘူး...။ တကယ္ေတာ့ အခုလိုလူေတြသြားလို႔ရေနတဲ့ေနရာေတြက ဂူရဲ႔သံုးပံုတစ္ပံုဘဲရွိေသးတယ္လို႔သိရတယ္...ဟုတ္တယ္ တစ္ခ်ိဳ႔ေနရာလို႔ လမ္းလုပ္လို႔မၿပီးေသးတာေတြေတြ႔ခဲ့တယ္...။

 

 

 

 လမ္းအဆံုး

ဂူအၿပင္ဘက္မွာ ဂူအတြင္းကေရေတြနဲ႔စီးေနတဲ့ေခ်ာင္းကေလးရွိတယ္...အထြက္မွာ မိုးဖြဲေလးေတြက်လာလို႔ သိပ္ၿပီးအခ်ိန္မရဘူး...ထမင္းေကၽြးတဲ့ဘက္လည္းမသြားၿဖစ္ဘူး..စားခဲ့ၿပီးၿပီမို႔...။ ဟိုပံုးေရထြက္ေရာက္ေတာ့ အဲဒီကၾကက္ေၾကာ္ေကာင္းတယ္ဆိုလာနဲ႔ အိမ္ကလူေတြစားရေအာင္ ၀ယ္ၿပန္ခဲ့တယ္....။  ဟိုပံုးၿမိဳ႔ထဲက ေမြေတာ္ဘုရားလည္း ၀င္ဖူးခဲ့ပါတယ္...။ 

 ဟိုပံုးၿမိဳ႔

အၿပန္မွာေတာ့ မိုးေတြသည္းသည္းမည္းမည္းရြာခ်လာၿပီ...အခ်ိန္လည္းမေစာေတာ့ဘူး..။ မိုးသည္းသည္းမွာ ေတာင္ခိုးေတြနဲ႔ၿမဴေတြဆိုင္းေနတဲ့ ေတာင္တန္းေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွေမ့မွာမဟုတ္ဘူး...။ ေတာင္ၾကီးအ၀င္ လမ္းေပၚမွာေတာ့ၿမဴေတြသိပ္သိပ္သည္းသည္းက်လာၿပီ...။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့.......ေတာင္ေပၚေၿမရဲ႔ညေနခင္းကေတာ့ .......လြမ္းေမာဖြယ္ရာေအးခ်မ္းလို႔ေနခဲ့တယ္..။

ရြက္ေၾကြ

ေဆာင္းဦးရာသီမ်ိဳးမွာ
ေရာ္ရြက္၀ါေတြေၾကြက်တတ္ေပမယ့္..
ဒဏ္ရာေဟာင္းေတြသာ
ေဆာင္းရဲ႔ေအးၿမၿခင္းနဲ႔အတူ..
ဆထပ္တိုး သိပ္သည္းလာခဲ့တယ္....။

ေလအေ၀့မွာ
သစ္ရြက္တို႔ လြင့္ပ်ံသလို..
စိတ္အစဥ္ဟာ
အတိတ္ေဟာင္းမွာသာ ေ၀့၀ဲက်န္ရစ္တယ္...။

ခမ္းနားမွဳေတြရဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ
နာက်င္ရမွဳေတြနဲ႔ ေပးဆပ္ရသလို...
ခ်စ္ၿခင္းမ်ားရဲ႔ ဒ႑ာရီမွာလည္း
စြန္႔လႊတ္ရမွဳေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ...

အခ်စ္စစ္ကို
အခါလြန္မွ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ ..........
.............. ..................
.............. ..................

ၾကယ္တာရာေတြစံုတဲ့
ကတၱီပါေကာင္းကင္ၿပင္ကို
တိတ္တခိုးေမာ့ၾကည့္လို႔
ႏွလံုးသားငယ္ခမ်ာ...ႏြမ္းလ်စြာ
ခပ္ယဲ့ယဲ့သာ ၿပံဳးရွာေလေတာ့တယ္.....။



(မေလး ရဲ႔ၾကယ္ေတြအေၾကာင္းကေန ခံစားၿပီးေရးၿဖစ္တာပါ)

အတိတ္ကၿမိဳ႔

ေမ့ေလာက္ၿပီဆိုသည့္အခ်ိန္ေရာက္ကာမွ ခပ္ေရးေရးအရိပ္ထင္လာသည့္အတိတ္ေတြသည္ ကၽြန္ေတာ့္အားတိတ္တဆိတ္ ၿပဳစားလို႔ေနသည္..။ မခံစားႏိုင္ေတာ့သည့္အဆံုး...အလြမ္းေတြေထြးပိုက္ထားသည့္ကၽြန္ေတာ့္အသည္းနွလံုး ခပ္တိုးတိုးေလးစတင္ငိုေၾကြးပါေတာ့သည္...။

ညေနခင္းတိမ္ေရာင္ေတာက္ေတာက္ေတြေအာက္က ကၽြန္ေတာ့္ၿမိဳ႔ကေလးသည္ေႏြဦးပန္းပြင့္ေလးေတြႏွင့္အတူ ခ်စ္စဖြယ္ၿဖစ္ေနတတ္သည္..။ ကုန္းတက္ကုန္းဆင္းလမ္းေတြမွာ အခုလိုအခ်ိန္မွာေတာ့ စိန္ပန္းၿပာတို႔ ဒ႑ာရီဆန္ဆန္ ေၾကြက်ေနဦးမွာပါ..။ ေတာင္ေတြကာရံထားတဲ့ၿမိဳ႔လို႔ ထပ္ၿပီးမတင္စားခ်င္ေတာ့ပါ.... ၿမဴေတြဆိုင္းေနတဲ့ေတာင္တန္းေတြ ၿမင္တိုင္း သတိရမွဳေတြၿပိဳက်တာ ခဏခဏရယ္ပါ..။

အခ်ိန္ေတြဟာလွည့္စားတတ္သာလား ကၽြန္ေတာ္မေၿပာတတ္ပါ... ဒါေပမယ့္ တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ ေန႔ရက္ေတြဟာသိပ္ရွည္ၾကာလြန္းတာပါ...။ ၿမိဳ႔အတက္ ေတာင္ခါးပန္းမွာေတာ့ စြယ္ေတာ္ၿဖဴၿဖဴေတြက ႏူးညံံ့စြာၿပံဳးၿပလို႔ေနဆဲ....  စြယ္ေတာ္ေတြေလာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ မၿဖဴစင္ႏိုင္တာေတာ့ ကိုယ္တိုင္သာအသိဆံုးၿဖစ္မယ္...။ ၿမိဳ႔အစြန္ ေတာင္ကမ္းပါးယံကေန လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေတာင္ေအာက္ကလြင္ၿပင္က်ယ္ၾကီးကိုသာမက ဟိုးအေ၀းကေတာင္ေတြကိုပါ မွဳန္ပ်ပ်ၿမင္ရတာပါ...။ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု  အေ၀းကၿမင္ရတဲ့ေတာင္ေတြရဲ႔အေရာင္ေတြကို ၿငင္းခံုခဲ့ဖူးေပမယ့္ ...... အခုခ်ိန္မွာ ငါတို႔နွလံုးသားမွာအေရာင္ေတြစံုေနၿပီဆိုတာကို ၿငင္းခံုဖို႔ခြန္အားရွိပါ့ဦးမလား...။

မိုးေတြသည္းသည္းမည္းမည္းရြာသြန္းၿပီဆိုရင္ေတာ့...ေတာင္ခိုးေတြနဲ႔အတူ တစ္ၿမိဳ႔လံုးသိပ္သည္းေအးခဲသြားၿမဲပါ...။ မိုးစက္ေတြထဲေၿပးလႊားေဆာ့ကစားခ်င္ခဲ့ေပမယ့္လဲ...ေအးလြန္းလွတဲ့မိုးေရေတြေၾကာင့္...အိမ္ရဲ႔တံစက္ၿမိတ္ေအာက္ကေငးေမာရတာကိုဘဲ ကၽြန္ေတာ္က်င့္သားရလို႔ေနပါၿပီ..။ မိုးေအးေအးမွာ မီးဖိုနံေဘးခပ္တိုးတိုး၀င္ထိုင္လို႔ မိသားစု၀ိုင္းဖြဲ႔စကားေၿပာခဲ့ၾကတာေတြလည္း မေမ့နိုင္တဲ့အတိတ္ေတြပါ...။

ၿမိဳ႔ကေလးရဲ႔ ေႏြရာသီေတြကိုအစဥ္တစိုက္ခ်စ္တတ္ခဲ့ေပမယ့္...တစ္ခုေသာေႏြမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုငိုေၾကြးေစမယ့္လို႔ေတာ့ ဘယ္အခါကမွမထင္ထားမိခဲ့တာ အမွန္ပါ..။ အရင္အခ်ိန္ေတြကေႏြးေထြးခဲ့ေပမယ့္...ဒီနွစ္မွာေႏြဟာ ေဆးရံုရဲ႔ေဆးနံ႔ေတြေအာက္မွာ ေအးခဲေနခဲ့ၿပီ...။ အေကာင္းဆံုးေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ထားေပမယ့္ အဆိုးဆံုးေတြကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ေတာ့ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခံနိုင္ရည္မေလာက္ငခဲ့ဘူး....။ ဒီလိုနဲ႔ ေႏြရာသီဟာတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့တယ္...။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ၊၀မ္းနည္းမွဳ၊၀မ္းသာမွဳ၊လြမ္းဆြတ္မွဳတို႔သည္...ၿမိဳ႔ကေလးရဲ႔ရင္ခြင္မွာပင္ ကိန္းေအာင္းေပ်ာ္၀င္က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္..။ ၿမိဳ႔ကေလးကိုၿပန္ေရာက္တိုင္းလည္း ၀မ္းနည္းမွဳ၊ စာနာမွဳ၊ ကရုဏာသက္မွဳေတြ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိတ္ႏွင့္အၿပည့္.. ၿမိဳ႔ကေလးကေတာ့ စြဲလန္းႏွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္းဆဲ...။ ေဆာင္းေအးေအးမွာ ခ်ယ္ရီပန္းေတြေ၀သလို...ေႏြမွာေတာ့ စိန္ပန္းၿပာတို႔ေၾကြေနဆဲ..။

ငါးနွစ္ဆိုေသာအခ်ိန္ေတြသည္ ကၽြန္ေတာ့္အားအတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ခံႏိုင္ရည္ရွိေစလိမ့္မည္ဟုယံုၾကည္မိပါသည္...။
အခုေတာ့ ၿမိဳ႔ကေလးသို႔ၿပန္ေရာက္ဖို႔သာ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ေစာလို႔ေနမိပါေတာ့သည္...။

(၅ ရက္ေန႔ကအေဖဆံုးတာ ၈ႏွစ္ၿပည့္ပါၿပီ.. အေဖ့ဇာတိေတာင္ၾကီးၿမိဳ႔နဲ႔ အေဖ့ကိုသတိရတမ္းတလြမ္းဆြတ္စြာနဲ႔ဒီစာေလးကိုေရးပါတယ္..)

အခ်စ္မွာအရာအားလံုး တရားမွ်တယ္

" ဒီသီခ်င္းကို နားေထာင္လိုက္တိုင္း ..လူကသီခ်င္းမွာေမ်ာၿပီး ..စိတ္လြန္နယ္ပယ္တစ္ခုကို ေရာက္သြားသလိုဘဲ.......။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ခံစားမွဳေတြ တလိပ္လိ္ပ္နဲ႔ မွဳန္မွိဳင္းလို႔ေပါ့...။ "

နားခိုရာ

ထင္းရွဴးရန႔ံေတြသင္းလို႔ ေႏြဦးနဲ႔တူတဲ့ အိမ္ကေလး

ေႏြးေထြးလံုၿခံဳ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းတဲ ့အိမ္ကေလး

ရိုးသားပြင့္လင္းေဖာ္ေရြတဲ့ အိမ္ကေလး

အားလံုးကို 

ညခ်မ္းအခ်ိန္တစ္ေခါက္ 

အလည္ေရာက္ၿပီးလို႔ အၿပန္မွာ

အလင္းစက္ကေလးေတြ 

တိတ္တဆိတ္ ၿငိတြယ္လိုက္ပါခဲ့တယ္....

အေမွာင္ေတြေအာက္ လမ္းေပ်ာက္ခဲ့သူဟာ

ပိုးစုန္းၾကဴး အလင္းေရာင္မွာ 

နွလံုးသားရဲ႔ နားခိုရာကို

သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ေလး 

ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့....

လြမ္းေစတဲ့မိန္ရာသီ

 

မင္းရဲ႔အလွေတြက 

သိပ္ကိုဖမ္းစားလြန္းေနပါလား

မိန္ရာသီရယ္... 

တစ္ကမၻာလံုးက 

လွပမွဳေတြေပါင္းစုထားသလိုဘဲကြယ္....

မင္းရဲ႔ရြက္ေၾကြေတြၾကားက

ငါခ်စ္ရသူရဲ႔ 

ေၿခသံဖြဖြေတြကိုလည္း ၿပန္ၾကားမိပါရဲ႔....

မင္းရဲ႔ ေကာင္းကင္က 

ၾကယ္ေတြၾကားမွာလည္း 

ငါ့ခ်စ္သူကို လိုက္လံရွာေဖြဖူးပါရဲ႔...

မင္းဖန္တီးထားတဲ့

ညေနခင္း တိမ္ေတြရဲ႔

ဆန္းၿပားမွဳေတြဟာလည္း

ငါ့ႏွလံုးသားဒဏ္ရာကို 

ပိုလို႔သာ နက္ရွိဳင္းေစပါရဲ႔..

ခ်စ္သူကိုလည္း 

အၾကိမ္ၾကိမ္ အဖန္ဖန္

သတိရ လြမ္းဆြတ္မိေစပါရဲ႔..

ငါခ်စ္ရတဲ့သူေတြနဲ႔ 

ေတြ႔ဆံုခြဲခြာခဲ့ဖူးရတဲ့ 

မင္းရဲ႔ ရာသီအလယ္ 

အခုေတာ့ 

ဆြံ႔အစြာ ငါအထီးက်န္မိတယ္.....

မိန္ရာသီေရ.......

စြယ္ေတာ္ၿဖဴေတြေလာက္ေတာင္မွ 

မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့ ငါ့ဘ၀အတြက္

သရဖီရနံ႔သင္းတဲ့

မင္းရဲ႔ေလၿပည္ေတြမွာ 

တိုးတိတ္စြာ

လြင့္ပါေပ်ာက္ကြယ္သြားခြင့္ ၿပဳပါေတာ့လားကြယ္...

photo credit : cartmellgallery.com

မခ်စ္ဖူးေသးတဲ့ေနၿခည္

ဒီသီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္ အခုတေလာခဏခဏနားေထာင္ၿဖစ္ေနတယ္.....။ တစ္ခါတစ္ေလ ရင္ထဲဘာမွခံစားခ်က္မရွိဘဲနဲ႔လည္း ...သီခ်င္းေတြကလာလာရိုက္ခတ္လို႔ေနတယ္...။

ဆုန္သင္းပါရ္အသံနဲ႔ဒီသီခ်င္းေလး ေတာ္ေတာ္လိုက္ဖက္တယ္..။ သီခ်င္းစာသားေတြကလည္း ေသခ်ာနားေထာင္ၾကည့္ရင္ အဓိပၸာယ္ရွိတယ္..။

ဒီတစ္ပုဒ္ရဲ႔ တကယ့္ေအာ္ရီဂ်င္နယ္က တရုတ္အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ဆိုထားတာ..။ ခါတိုင္းေကာ္ပီေတြနားေထာင္ၿပီးမွ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္နားေထာင္လိုက္ရင္ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ကိုပိုၾကိဳက္သြားတာမ်ားတယ္..။ ဒီေနၿခည္ကေတာ့ ေဇာ္ပိုင္အသံနဲ႔ suit အၿဖစ္ဆံုးလို႔ထင္တယ္..သူဆိုထားတာဘဲၾကိဳက္တယ္.. ။ "ကို္ယ့္ဘ၀ကို စြန္႔သြားေတာ့ေနၿခည္" ဆိုတဲ့ေနရာအၾကိဳက္ဆံုးဘဲ..။

ဒိြဟ

အၿဖဴေရာင္ေတြကိုခ်စ္တတ္ေပမယ့္

အနက္ကိုလည္း မမုန္းခ်င္တဲ့ကုိယ္ဟာ

ႏွလံုးသားေရးရာနဲ႔ပတ္သတ္လာတဲ့အခါ

ၿပတ္ၿပတ္သားသားရွိခ်င္တာ 

အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါပါ....

မွိဳင္းညိဳ႔ညိဳ႔သစ္ေတာအုပ္ေလး

ေရအိုင္ၾကည္ၾကည္ေလး

အေမႊးၿဖဴၿဖဴယုန္ကေလး

မဲနက္နက္ေတာက်ီးကန္းေလး

အားလံုးကို အေၿဖေတာင္းခဲ့ဖူးတယ္... 

ကိုယ့္ေမးခြန္းေတြမွာသာ

သူတို႔တစ္ေတြ ေတြေ၀မိန္းေမာလို႔ရယ္....

မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းေတြ မဆံုးသလို 

ကုိယ္ဟာလည္း

အေၿဖေတြ ရွာမေတြ႔ခဲ့ဘူး......

အဆံုးသတ္မွာေတာ့ 

ေၿမနီေရာင္ ေန႔ရက္ေတြအတြက္သာ

အိပ္မက္ေတြကို တိုင္တည္လို႔

ၾကယ္ေရာင္ေတြေအာက္

လြမ္းဆြတ္တမ္းတစြာ

ငိုေၾကြးမိေတာ့တယ္....

မက္မြန္ေရာင္မီးပံုး

ေရတံခြန္ဟာ

ႏွလံုးသားေတြ ခမ္းေၿခာက္တဲ့အထိ

တိတ္တိတ္ေလး စီးဆင္းေနခဲ့ဖူးတယ္...

ခဏတာေလးလို႔ေၿပာေပမယ့္

ရင္ကြဲပက္လက္ၿဖစ္ေနတဲ့

ႏွင္းဆီတစ္ခက္အတြက္ေတာ့

အခ်ိန္ေတြသာ ခပ္နက္နက္ဆူးနစ္ေနခဲ့.....

အသံေတြမၾကားေပမယ့္

စကားလံုးေတြဟာ

ေဆာင္းရာသီေကာင္းကင္မွာ

မက္မြန္ေရာင္ မီးပံုးေတြအေနနဲ႔သာ

မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ လြင့္ေမ်ာလို႔ရယ္.........

The First Time

မဂၤလာႏွစ္သစ္မွာ စာလာဖတ္သူအေပါင္း၊ ဘေလာ့ေပၚကညီအစ္ကိုေမာင္နွမအားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္က်န္းမာၿပီး ကိုယ္ပိုင္စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြအေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ၂၀၁၀ ဟာၿမန္ၿမန္ဆန္ဆန္ ရိုးရိုးွရွင္းရွင္းနဲ႔ပဲ ကုန္ဆုံးသြားတယ္..။ ၂၀၁၁ မွာၿဖစ္လာမယ့္ ရွိလာႏိုင္မဲ့အေၿပာင္းအလဲေတြအတြက္ ၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္ရင္း.......................။

အခုတေလာ စိတ္ထဲပါးစပ္ထဲစြဲေနတဲ့သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ရွိတယ္...။ စာလာဖတ္သူေတြကိုလည္း ၂၀၁၁ မွာဦးဦးဖ်ားဖ်ားနားေထာင္မိေစခ်င္တယ္..။ သီခ်င္းနံမည္က The First Time Ever I Saw Your Face တဲ့..။ ၿပန္ဆိုထားတာေတြအမ်ားၾကီး ဆိုထားတဲ့ဗားရွင္းတိုင္းကိုၾကိဳက္တယ္... စာဖတ္သူေတြကိုလည္းတစ္ပုဒ္ခ်င္းဆီကို အခ်ိန္ရရင္ နားေထာင္မိေစခ်င္တယ္...။ Leona Lewis ဆိုထားတာေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးဘဲ... အဲဒီမွာသူမသိပ္လွေနတယ္.. :)..။ Roberta နဲ႔ Matt ဆိုထားတာလည္းေကာင္းတယ္..။ Celine Dion ဆိုထားတာကနားေထာင္လို႔ေကာင္းေပမယ့္ ... emotion သိပ္မပါဘူးလို႔ထင္တယ္....။

ခြင့္လႊတ္ၿခင္း

"ဒီဇင္ဘာဟာ..စိတ္ကိုခပ္ဖြဖြေလးဆြတ္ပ်႔ံေစတယ္..

အတိတ္ေဟာင္းေတြကိုလည္း ေထြးေပြ႔ယူေဆာင္လာတုန္းဘဲ....

လွစ္ဟာေနတဲ့နွလံုးသားတစ္ခုနဲ႔...

လွပတဲ့ ကမၻာေၿမကို...ေဆြးေၿမ႔စြာေငးေမာရင္း

လြမ္းေမာတသစြာ...

ငါ.... အထီးက်န္မိေတာ့တယ္"

ဒီသီခ်င္းကို စက္တင္ဘာလေလာက္တည္းက ညတိုင္းလိုလိုနားေထာင္ၿဖစ္ေနတာ...အခုခ်ိန္ထိ။ စာသားနဲ႔သံစဥ္ေအးေအးေလးကို သေဘာက်တယ္..။ Favourite Arist ထဲကတစ္ေယာက္...။ အားလံုးနားဆင္ခံစားႏိုင္ေအာင္ ၿပန္မွ်ေ၀ပါတယ္..။ ဗားရွင္းႏွစ္ခုလံုးၾကိဳက္တယ္...။

"Forgiveness"

Loving lying enemy

I have seen your face before

Never thought again I’d see

Didn’t want to anymore

I remember your loving eyes

And the moonlit kiss

The evening lullabies I will truly miss

Through the years we had it all

Midnight whispers, the midday calls

This house of cards, it had to fall

And you ask for forgiveness

You’re asking too much

I have sheltered my heart in a place you can’t touch

Don’t believe when you tell me your love is real

Because you don’t know much about heaven boy

If you have to hurt to feel

Every time I see you

I can’t help but look away

All along I had believed everything you’d say

When I look now I know I’ve seen your face before

Don’t want your deceiving smile

Standing at my door

And I don’t care what people say

I’m ready now to face this day

And you ask for forgiveness

You’re asking too much

I have sheltered my heart in a place you can’t touch

Don’t believe when you tell me your love is real

Because you don’t know much about heaven boy

If you have to hurt to feel

Because you don’t know much about heaven boy

if you have to hurt

And you ask for forgiveness

You’re asking too much

I have sheltered my heart in a place you can’t touch

Don’t believe when you tell me your love is real

Because you don’t know much about heaven boy

If you have to hurt to feel

အၿပန္

၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလြန္းလို႔

တိမ္ေတြေတာင္ငိုခ်ထားတဲ့ ေၿမၿပင္မွာ

လြမ္းေဆြးတတ္တဲ့စိတ္ေတြ

ၿမက္ရိုင္းေတြလို ခပ္ၿမဴးၿမဴးေပ်ာ္ပါးတယ္......

ကန္ေရၿပင္ ၿငိမ္သက္ေနပံုေထာက္ေတာ့

ဒီႏွဳတ္ခမ္းတစ္စံု

တင္းတင္းေစ့ေနလို႔ေၾကာင့္သာၿဖစ္မယ္......

မေမာႏိုင္ရွာေသးတဲ့ ငွက္ငယ္ေလး

ခ်မ္းေအးလြန္းတဲ့ ဒီလိုညမွာလည္း

မၿပီးေသးတဲ့ ေတးသြားကို

ခပ္တိုးတိုး ဆိုညည္းေနတယ္....

မိုးမခပင္ေအာက္မွာလည္း အရိပ္တို႔သိပ္သည္း

ခပ္မွိန္မွိန္လင္းတဲ့ ၾကယ္ေရာင္ေတြေအာက္မွာပဲ

အေဖာ္မပါ ငါတစ္ေယာက္တည္းသာ

အခန္းသို႔ တိတ္တဆိတ္ၿပန္လာခဲ့.....

ေ၀ဒနာ

 

တိတ္ဆိတ္တဲ့ေၿခသံ

လူအသိ မခံလိုပါ...

ကဗ်ာေတြဟာ ေ၀ဒနာ

စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ အရိပ္ထင္လာတဲ့အခါ...

ေမွာင္တဲ့ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ

ညဟာ တၿဖည္းၿဖည္းသိပ္သည္းလာတယ္...

မ်က္လံုးေတြကို

စည္းခ်က္က်စြာ ပိတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွသာ

အတိတ္ကမ်က္နွာေတြကို ခပ္ေရးေရးၿမင္ေယာင္တယ္...

ေက်ာ္လြန္ခဲ့တဲ့

ၿပကၡဒိန္နဲ႔ နာရီေတြ

ရပ္တန္႔အနားယူဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီကြယ္....

အသံေတြ နွဳတ္ခမ္းဖ်ားမွာဆြ႔ံအေနလို႔ရယ္

အာရံုေတြစုစည္းလို႔သာ

အေသအခ်ာနားေထာင္လိုက္ေတာ့တယ္...

ႏွလံုးသားက ဖြဖြေလးေၿပာတယ္

"ထာ၀ရ အိပ္စက္ပါေတာ့ကြယ္"

ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ၾကယ္

ခပ္ၿဖည္းၿဖည္း၀ဲကာေ၀႔ကာက်လာတဲ့ သစ္ရြက္ေလးတစ္ရြက္အတြက္မဟုတ္ရင္ ကန္ေရၿပင္ကတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လို႔သာေနေတာ့မယ္..။ အလင္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ပိုးစုန္းၾကဴးတို႔ကသာ ေရစပ္မွာၿမဴးထူးေနၾကေလရဲ႔..။ သစ္ရြက္ေတြၾကား ေလတိုးလို႔ထြက္လာတဲ့အသံသာ ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကီးစိုးလို႔ေနတယ္..။

" အနားမွာအၿမဲရွိေပးေနရင္ ေကာင္းမွာပဲေနာ္..."

" ကိုယ္လဲဘယ္လိုလုပ္ ခြဲခြာလို႔ေနရက္မွာလဲ အခ်စ္ရယ္... "

" ဟိုးအေနာက္ေၿမာက္ယြန္းယြန္းက ၾကယ္ေလးႏွစ္ပြင့္ကိုၿမင္လားဟင္ ၊ ေပၚလာေတာ့လည္းအတူတူ ေပ်ာက္သြားေတာ့လည္းအတူတူ... သူတို႔ကိုၿမင္တိုင္း သိပ္သတိရတာပဲ........... "

သူမခႏၶာကိုယ္ေလးကိုသာ ခပ္ဖြဖြေထြးေပြ႔မိလိုက္ေတာ့တယ္..။ ေၿမာက္ၿပန္ေလနဲ႔အတူ သင္းပ်႔ံတဲ့ထင္းရွဴးရနံ႔ေတြဟာ အနီးအနားမွာ လႊမ္းၿခံဳေနေတာ့တယ္....။ တီးတုိးစကားသံေလးေတြ နားထဲမွာၾကားေယာင္လာတယ္... ေတာအုပ္အတြင္းက သစ္ပင္ေတြစကားေၿပာေနၾကတာဘဲထင္တယ္....။

ကႏၱာရရဲ႔ေၿခာက္ေသြ႔မွဳမွာ ရင္ထဲကပူေလာင္ၿပင္းၿပၿခင္းေတြနဲ႔စာရင္ ဘာမွမဆိုသာေလာက္ပါဘူး...။ ကႏၱာရမွာ ေလနီၾကမ္းေတြနဲ႔သာ ရွားေဇာင္းပင္ေတြနဲ႔သာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြလို.....။ ဖုန္ထူထူေတြရဲ႔ စကားလံုးေတြၾကားမလည္း မၾကာခဏဆိုသလို....မိန္းေမာအိပ္ေမာက်ဖူးပါရဲ႔ေလ....။

" အခ်စ္ေရ... ကိုယ္မၾကာခင္ၿပန္လာေတာ့မယ္။ ကိုယ့္ကို ဘာလို႔စာမေရးတာလဲကြယ္... သတိမရလို႔လား ဒါမွမဟုတ္ မခ်စ္ေတာ့လိုလား အခ်စ္ရယ္..။ ကႏၱာရမွာ မင္းခ်စ္တတ္တဲ႔ ထင္းရူးနဲ႔စိန္ပန္းၿပာေတြမရွိေပမယ့္.... ခ်စ္စရာေၿမနီနီၿမိဳ႔ေလးေတြရွိတယ္...။ မၿပန္လာခင္ေတာ့ မင္းကိုအလည္တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ ေခၚၿပခ်င္တယ္...။ အဲဒီအခါ သူတို႔ရဲ႔ မရိုးႏိုင္စရာပံုၿပင္ေလးေတြလည္း မင္းၾကားရလိမ့္မယ္...။ သိပ္ခ်စ္လို႔ တမ္းတမိတယ္အခ်စ္ရယ္... "

..........................
.........................................
..................................................

အဲဒီေန႔ကေတာ့ ... ေလနီးၾကမ္းေတြလည္းမတိုက္ခဲ့ဘူး...ဖုန္လံုးနီနီေတြလည္း ႏွဳတ္ဆိတ္လို႔ေနတယ္..။ ဆိတ္ၿငိမ္ေနတဲ့ ေၿမနီၿမိဳ႔ကေလးဟာ ၀မ္းနည္းတမ္းတၿခင္းေတြကိုသာ ေထြးပိုက္လို႔ကြယ္...။ ကႏၱာရအထက္ ေကာင္းကင္ၿပင္ဟာ ၾကည္လင္ၿပန္႔ၿပဴးလို႔္ရယ္...။ ဒါေပမယ့္...သို႔ေပမယ့္... အေနာက္ေၿမာက္အရပ္ဆီမွာေတာ့.... ၾကယ္ေလးတစ္လံုးသာ ခပ္မွိန္မွိန္လင္းလို႔ ေနေတာ့တယ္.....။

သူမ

ညဥ္႔ငွက္ငယ္ေလးေတြေတာင္

အိပ္ေမာက်ကုန္တဲ့

ဒီလိုညမွာ

ရြက္ေၾကြေတြၾကား

ေလၿပည္ဟာ

ခပ္တိုးတိုး ေတးဆိုေနေလရဲ႔.....။

ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ ေကာင္းကင္မွာ

ၿပာလဲ့လဲ့ ၾကယ္ေတြသာ

နဂါးေငြ႔တန္းေတြၾကား

ၿမဴးထူးေပ်ာ္ပါးၾကလို႔ရယ္.....။

ခ်မ္းစိမ့္တဲ့ ရာသီဟာ

အလြမ္းေတြကို

ရြာက်သြားေစတယ္....။

သြားခဲ့ဖူးတဲ့

မိုးမခပင္ေအာက္၀ယ္

ထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့

ခံုတန္းေလးထက္၀ယ္

အခါခါသာ ေဖြရွာ.....

သူ႔ကို လက္လႊတ္မိခ့ဲသည္လား

သူက ထားခဲ့ၿပီးလား...

နွလံုးသားမွာေတာ့

အေၿဖမသိႏိုင္တဲ့ တမ္းတၿခင္းေတြ။။

ပန္းခ်ီ

ေတာင္ကမ္းပါးယံေတြေနာက္ခံထားတဲ့ တိမ္ပန္းခ်ီ

စာကဗ်ာေတြ ဖြဲ႔လို႔မမွီ...

ထင္းရူးပင္တန္းေလး စီရစီ

တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ၿဖတ္ေလွ်ာက္ဖူးခ်င္သည္္....

သူမမ်က္၀န္းမွာ ပုလဲလံုးေတြသီ

ကၽြန္ေတာ္သာလွ်င္
ၾကင္နာစြာေထြးေပြ႔ ႏွစ္သိမ့္လိုက္ခ်င္ေတာ့သည္.....